جزیره‌ها در استریم

من هیچ نویسنده‌ایرا مانند ارنست همینگوی نمی‌شناسم که در وجود او،زندگی و ادبیات بدین‌گونه تنگاتنگ، عجین شده باشد. حرفۀ روزنامه‌نگاریش، سبک ساده، مستقیم و صریح پاراگراف‌ها و جمله‌ها و واژه‌های کوتاه او را شکل داد و به این امر مباهات می‌کرد که داستان‌ها رمان‌هایش نثری ضعیف و سست ندارد و قطعۀ یکپارچه‌ای است که از ابتدا تا انتها «هر واژه‌اش به واژه‌های دیگر وابسته است.» او ماهیت انسان را نه از طریق بحث و استدلال نظری و یا قواعد تجریدی، بلکه از طریق روایت حوادثی که به شدت و به تمامی قابل درک و احساس بود ارائه می‌کرد، و می‌توانست بدون تقلا و لفاظی، تعصب یا احساسات‌گرایی بیان شود؛ باید گذاشت تا حوادث خود خواننده را پیش ببرد، نه به شکلی که خود را با شخصیتی در داستان یکی بپندارد، بلکه خود را در صحنه و احساس و اندیشه سهیم بیابد. نباید موعظه در کار باشد. مکالماتش گاهی با عبارتی جاندار می‌درخشید و گاهی با سنگدلی خشنی، تکان‌دهنده می‌شد. می‌توانست مثل بار انداز‌ها فحاشی کند و مادر را (که هنوز زنده بود) «فاحشۀ همیشگی و تمام امریکایی» بنامد.